جشن شبکه جام جم

 

 

بعد از مدت زیادی قهر با اینترنت بعلت مشکلات ایرانی آن به این نتیجه رسیدم این کارها آخروعاقبت ندارد و بهتر است به همین پشت خط معطل شدنها برای وصل شدن به اینترنت و بر خوردن به فیلترها و سرعت پایین آن راضی باشم وبخوانم و بنویسم، باشد که عادت کنم. بهمین دلیل و با تاخیر فراوان، اندکی از جشن شبکه جام جم که اول و دوم مرداد به مناسبت تولد حضرت فاطمه و روز زن، دربوستان گفتگو ) گیشا( برگذار شد می نویسم. ایرانیان مقیم خارج که در این تاریخ در ایران بسر می بردند می توانستند با هماهنگی قبلی دراین جشن شرکت کنند. شبکه جام جم سنگ تمام گذاشته بود و حسابی از ما پذیرایی کرد. احترام بی نظیری را دررفتار میزبانان با مهمانان دیدم که در هیچ جای ایران ندیده بودم.همه خوشحال و خوش اخلاق بودند و دیدن مجریان تلویزیونی خوشرو، بی واسطه شیشه تلویزیون مسرت بخش بود. )من گاه گداری عینکم را بر می داشتم تا واقعا بی واسطه باشد!( تازه آنجا فهمیدم که مجری گری آنهم در پخش زنده چه  مهارت و حضور ذهنی می خواهد.از تعریف ها که بگذریم، بی نظمی مشهور ایرانی در اینجا هم به چشم می خورد. مجری ها از ترتیب برنامه ها با خبر نبودند و گاهگاهی از تهیه کننده سوال می کردند، فیلم بردارها به مدت چند دقیقه ای غیب شدند و تهیه کننده با عصبانیت دنبالشان می گشت و ...

نکته بسیار مهمی که توجه مرا به خود جلب کرد اجرا یا پخش موسیقی بود. همزمان با پخش موسیقی های شاد،رسول نجفیان )مجری( و تهیه کننده ما را با شور و هیجان دعوت به دست زدن می کردند. جالبتراینکه این دست زدن ها و حتی آلات موسیقی را در تلویزیون برای مخاطبین محترم شبکه های برون مرزی نشان دادند و یک بار دیگر معلوم شد رنگ خون هموطنان خارج از کشورچه تفاوتی با مال هموطنان داخل دارد.

به هر حال شب فراموش نشدنی را گذراندیم، با تشکر فراوان از صدا و سیما مخصوصا به خاطر شام خوشمزه اش.     

 

  
نویسنده : ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٦/۱
تگ ها : یاد