باامید و بی تردید

 

دیروز یکی از دوستان فرانسوی می گفت در بحبوحه جنگ جهانی دوم، زمانی که هیتلریان مقتدرانه می تاختند و می کشتند، چند فرانسوی در اوریاژ، نزدیکی همین گرونوبل خودمان، جمع شده بودند و برای روزهای بعد از شکست هیتلر و آینده فرانسه و اروپا برنامه ریزی می کردند. یکی از همانها بعدها شد رییس روزنامه لوموند. با تعجب فراوان پرسیدم چه چیزی باعث می شد که خودشان را خوش خیال یا بی عقل فرض نکنند و این کار را بیهوده ندانند؟ گفت امید!  ظلم و زور که ماندنی نیست! این را همه می دانند! 

 

  
نویسنده : ; ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۱٥
تگ ها : وطن ، آدمها