زنی که این شیوه «دفاع از زن» خانم صدر را نمی پسندد!

 

بحثی درگرفته درباره نوشته خانم شادی صدر. ایشان در یادداشتی همه آقایان را در «بازتولید ساختارهای تبعیض آمیز»علیه زنان سهیم دانسته چرا که به باور ایشان همگی حتما متلک گفته اند : «به من نگویید که می‌توان در ایران پسری تازه به سن بلوغ رسیده بود و بزرگ و بالغ شد، بی آنکه به زنان متلک گفت؛ بی‌اغراق، این بخشی از روند بزرگ‌شدن برای مردان در ایران است. تجربه‌ای که بدون آن، مرد ایرانی، مرد نمی‌شود» ... «دموکراسی روزی آغاز خواهد شد که شما، بله، شما آقایان، یاد بگیرید نه فقط جلو آینه، بلکه در منظر عموم، به جای دفاع از حقوق زنان، به مثابه امری بیرونی و انتزاعی، از تجربه واقعی، درونی و زمینی “خود” به عنوان یک “مرد” سخن بگویید و نقشی که در بازتولید ساختارهای تبعیض آمیز موجود داشته اید به نقد بکشید». 

داد بسیاری از آقایان درآمده که چرا نویسنده متلک گویی را به همه مردان تعمیم داده و آن را نوشته ای مرد ستیزانه و توهین آمیز دانسته اند. در مقابل هم خیلی از خانم ها دربرابر این واکنش آقایان در دفاع از خانم صدر واکنش نشان داده اند که چرا ناراحت شدید و چرا از این میان متوجه درس اساسی این نوشته که همان وجود تبعیض بین زن و مرد و ظلمی که زن متحمل می شود چه از راه متلک چه نوع های دیگر زن ستیزی، نیستید. خود خانم صدر هم در یادداشت جدیدی به جای اینکه باب گفتگو را باز کند و به این اشکال گیری ها پاسخ دهد و بگوید که منظورش «همه» مردان ایرانی نبوده یا هر چیز دیگر – مگر فمینیستها گفتگو را یکی از راههای مفاهمه و احیانا «دمکراسی» نمی دانند؟  - این نتیجه را گرفته که این واکنشها از مردسالار بودن مردهای ما – شاید هم زنهای معترض به این یادداشت!- می آید و در نتیجه ضرورت مبارزه با این نوع تفکرات بیشتر مشخص می شود. یعنی متوجه خشن بودن واژگانش و اشتباه بودن تعمیم دادنش نیست. به نظر من اما تقلیل دادن این واکنشهای اعتراض آمیز به «وجود مردسالاری»، ساده انگاری موضوع است.

من ضمن اینکه مثل هر زن ایرانی که قربانی متلک یا ظلمهای دیگر مردان بوده به این رفتارها معترضم، با خشونت لحن و واژگان به کار گرفته شده در این یادداشت – که با خواندن خود یادداشت درک می شود و نه با جملاتی که من نقل کردم- علیه مردان مخالفم و عکس العمل و اعتراض مردان ایرانی به این یادداشت را منطقی می دانم. چون خودم بارها قربانی تعمیم بوده ام و بارها از همین راه تعمیم بهم حمله و توهین شده است. و عکس العمل طبیعی هر آدم نرمالی، بعد از اینکه خودش را قربانی توهین و حمله و پرخاش می بیند، دفاع از خودش است. خود ایشان هم در یادداشت اخیرش به «دفاع»ی که مردان از خود کرده اند اشاره کرده. این موج اعتراضی که مردان و تعدادی از زنان به نوشته خانم صدر بابت تعمیم دادن به راه انداخته اند به نظر من نشانه مردسالار بودن آنها نیست، نشانه دفاع از شخصیت و احترام فردی است که هر کسی شایسته آن است. وقتی شما در دفاع از هدفی به من توهین می کنید و مرا همدست کسانی می دانید که کوچکترین نقطه مشترکی با آنها ندارم، شخصیت و غرور و شان انسانی من اول سراغ دفاع از خودش را می گیرد تا همدلی کردن با هدف شما. این واکنش اتوماتیک و طبیعی هر انسان است. چه مرد چه زن. دلیلی ندارد برای دفاع از یک هدف جانب انصاف را نگه نداریم و همه را با یک چوب برانیم و بدین وسیله به ایشان توهین کنیم. من نمی دانم دمکراسی چه روزی آغاز خواهد شد اما فکر می کنم عدم خشونت -حتی کلامی- از ملزومات آن باشد. 

 

پ.ن. یادداشت جالبی در همین باره از ژیلا بنی یعقوب: 

از منطق شادی صدرمی ترسم

 

  
نویسنده : ; ساعت ٤:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۸