مشکلات پرشین بلاگ

 

زمانی‌ که می‌خواستم وبلاگم را باز کنم کلی دل‌دل کردم که در کدام سرویس وبلاگ‌دهی خانه اجاره کنم. چون وبلاگ را در راستای کار تزم باز می‌کردم، پرشین بلاگ را به دلیل آشنا شدن با امتیازها، کمبودها و مشکلات اولین و پرمشتری‌ترین سرویس وبلاگ فارسی انتخاب کردم. هرچند که پرشین بلاگ از زمان شروع به کارش در خرداد ٨١ تا به حال پیشرفت کرده اما هنوز جای پیشرفت دارد. در نامه‌ایی تهدیدآمیز که رضا شکراللهی ده ماه پس از گشایش پرشین بلاگ به مدیران آن نوشته بود، اشکالات زیادی ذکر شده که الان بعد از گذشت چهار سال تقریباً تمام آنها رفع شده ولی هنوز اشکالات دیگر کم و بیش وجود دارد که اقلاً خودم به آن برخوردم. مثلا یک روز لج می‌کند و کلمهٔ عبور را قبول نمی‌کند هر چه هم قسم بخوری که این همان کلمهٔ عبوری‌ است که الان فرستادی روی ایمیلم باور نمی‌کند. باید یکی در روز صبر کرد تا از دنده راست بلند شود. یا یکی از دوستانم می‌گفت که وقتی وارد صفحهٔ مدیریت وبلاگش می‌شود عملاً هیچ کاری نمی‌تواند انجام دهد. یعنی یک ضربدر کوچک روی صفحه‌اش وجود دارد و نه می‌تواند بنویسد، نه قبلی‌ها را ویرایش کند و نه هیچ کار دیگر. به صفحهٔ سوال و جواب مراجعه کرده و دیده که خیلی ‌ها همین سوال را پرسیده‌اند و جواب گرفته‌اند که اشکال از خط یا دستگاه یا ...است که دوست من هیچکدام از این مشکلات را نداشت.بعد از مدت زیادی بالاخره مجبور شد به سرویس دیگری کوچ کند. من وقتی در دی ماه بعد از پنج ماه ماندن در ایران و ننوشتن دوباره شروع کردم، دیدم بایگانی وبلاگم ناپدید شده است. هرچقدر هم به مدیران پرشین بلاگ ایمیل زدم یا در صفحهٔ سوال و جواب مطرح کردم جواب نگرفتم. تا اینکه وبلاگ مدیران پرشین بلاگ (ظاهرا از فروردین امسال) باز شد که به مشکلات کاربران مستقیما پاسخ می‌دهند و انصافا هم مشکل گشایی می‌کنند ( فکر کنم لازم باشد برای شناخت مشکلات سرویس دهنده‌ها با وبلاگنویسان آن سرویس‌ها مصاحبه کنم). بهرحال دستشان درد نکند که بایگانی من را هم برگرداندند سر جای خودش. از همه بیشتر دلم برای اولین و کوچکترین یادداشتم می‌سوخت که ملهم از تورات بود!

 

  
نویسنده : ; ساعت ٥:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۳٠
تگ ها : وبلاگ