وبلاگ جانشین بعضی نداشته‌های ماست-٢

 

نقشهٔ سال ٢٠٠۴ نشنال جئوگرافیک، نگنجاندن فارسی در بین زبانهای مسابقهٔ وبلاگی دویچه وله و دستگیری وبلاگنویسان از سینا مطلبی تا مجتبی سمیعی نژاد  نمونه‌هایی از اتفاقاتی است که موج اعتراض را در وبلاگستان بر‌انگیختند. پتانسیل اعتراض موجود در وبلاگها برای ما ایرانی‌ها چیز مهمی است. در غرب تقّی به توقی که بخورد ملت می‌ریزند بیرون و راهپیمایی می‌کنند؛ یا وظایفشان را انجام نمی‌دهند و اعتصاب می‌کنند. دولتها هم این حقوق را به رسمیت می‌شناسند . در ایران هم ما اجازهٔ راهپیمایی داریم ولی در مواردی چون روز قدس و اعتراض به کاریکاتورهای توهین‌آمیز پیامبر(ص). از طرف دیگر در مواردی که به اعتراض‌های بین‌المللی مربوط می‌شود، عملاً غیر ممکن است که ایرانیهای کل جهان در یک مکان برای نشان دادن نارضایتیشان جمع شوند.

ما برای اعتراض از وبلاگ کمک میگیریم. ساده‌ترین این اعتراضات از طریق نوشتن در وبلاگ توسط تعداد زیادی وبلاگنویس بوده‌ است. صورتهای دیگر عبارتند از تهیه اعتراض‌نامه توسط وبلاگنویسان یا سرویس پرشین بلاگ و تشویق خوانندگان به رای دادن، ایمیل زدن به گوگل و رادیو دویچه ‌وله ، ایجاد وبلاگی خاص اعتراض مثل وبلاگ نامزد‌های رد صلاحیت‌شده انتخابات مجلس، قرار دادن لوگوی Free Mojtaba یا  No war on Iran یا ضد سانسور در وبلاگها، عوض کردن نام وبلاگ به « امروز» در اعتراض به دستگیری روزنامه‌نگاران سایت امروز و رویداد و ...

بنابراین من فکر می‌کنم وبلاگ فرصت طلایی فریاد زدن با صدایی بلند و در سطحی جهانی را به ما داده است که بعضی از آنها هم نتیجه داده است.

این دومین نتیجه‌ٔ مهمی بود که بررسی حوادث وبلاگستان به دست داد. شاید سومین نتیجه را هم بنویسم، البته اگر مدارک لازم (لینکها) را پیدا کنم چرا که بیانش که کمی جنجال بر انگیز است!

 

پی‌نوشت: این هم وبلاگ جدیدی برای اعتراض

پی‌نوشت دوم: از بیان نتیجهٔ سوم صرف نظر شد.

  
نویسنده : ; ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٢/۸
تگ ها : وبلاگ