وبلاگ سیاستمداران: وبلاگهایی نه مثل بقیه

پنج سیاستمدار وبلاگنویس ایرانی (ابطحی، تاجزاده، کدیور، معین و مهاجرانی ) در وبلاگنویسی چند نقطهٔ مشترک با هم دارند: نه در متن یادداشتشان به کسی لینک می‌دهند، نه لینکدونی دارند ونه وبلاگدونی (همان ستون دراز اسامی وبلاگ دوستان و آشنایان). بخش نظرخواهی تمام این وبلاگها باز است و بدین ترتیب فضای گفتگو فراهم است اما در بخش نظرخواهی هیچ وبلاگی نظر نمی دهند. البته هستند وبلاگنویسهایی که به دلایل مختلف از نظر گذاشتن در وبلاگ بقیه خودداری می‌کنند اما این مورد وقتی به لینک ندادن به بقیه وبلاگها اضافه می‌شود از وبلاگ سیاستمداران برج عاجی می‌سازد که در سخنرانی می‌کنند و بزرگوارانه به بقیه اجازه می‌دهند به دیدارشان بیایند. تقریباً مثل همان دفترهای کارشان که مردم را به حضور می‌پذیرند. البته آقای ابطحی در این میان استثنای کوچکی ایجاد می‌کند و در بخش بازتابها  و یادداشت و تحلیل مطالب سایتها و وبلاگها را می‌گذارد اما فقط آنهایی که از خودش نوشته‌اند. در ضمن این کار در متن یادداشتها انجام نمی‌شود، یعنی هیچوقت در یادداشتهایش به کسی لینک نمی‌دهد، به علاوهٔ اینکه وبلاگدونی هم ندارد.     

من این سوال را بارها از خودم پرسیده‌ام که در حالیکه یکی از خصوصیت مهم وبلاگنویسی لینک دادن است و تقریباً هیچ وبلاگی را پیدا نمی‌کنیم که به بقیه وبلاگها لینک نداده باشد، چرا هر پنج سیاستمدار وبلاگنویس ما از این‌ کار خودداری می‌کنند. غیرممکن است که ازوجود چنین امکانی بی‌خبر باشند. در ضمن گمان نمی‌کنم لینک دادن به یک مطلب وبلاگی یا کلاً به وبلاگ دیگران برایشان مساله‌ساز شود، همانطوری که (تا جایی که من می‌دانم) برای هیچ‌کس نشده است. در وبلاگستان وقتی لینک می‌دهیم یا نظرمی‌گذاریم نشان می‌دهیم که وبلاگ یا نوشته‌ایی را خوانده‌ایم و به آن اهمیت داده‌ایم. چه با نظر نویسنده‌اش موافق باشیم چه مخالف با او وارد گفتگو شده‌ایم و به عبارت دیگر آنقدر برایمان اهمیت داشته که درباره‌اش حرف بزنیم.

سیاستمدارن وبلاگنویس محترم که از وبلاگشان پیداست بسیار هم انتقاد پذیر هستند بر من می بخشایند اگر اشتباه می‌کنم، اما به نظر من لینک ندادن به بقیه وبلاگها و وبلاگدونی نداشتن یعنی ندیده گرفتن، اعتنا نکردن، مثل آنها نبودن، آنها را از خود ندانستن و خود را از آنها ندانستن. اینکه آقای مهاجرانی فقط به همسرش خانم کدیور لینک داده و خانم کدیور هم فقط به آقای مهاجرانی، مصداقی از همین «خودی ندانستن» است. کمی که فکر کنیم می‌بینیم که وبلاگ باز هم آیینهٔ فرهنگ و رفتارهای اجتماعیمان شده است واین بار آیینهٔ «از جنس مردم نبودن» سیاستمداران.  

  
نویسنده : ; ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۳/۸
تگ ها : وبلاگ ، آدمها