وقتی وبلاگنویسان فوت می‌کنند...

ماه‌پیشونی ظاهرا اولین وبلاگ‌نویس ایرانی بود که در شهریور ۸١ از دنیا رفت. مرگ این دختر نوجوان که با دوستان اینترنتیش به کوهنوردی رفته بود و بر اثر سقوط از کوه و نرسیدن کمک جانش را از دست داد، غوغایی در وبلاگستان نوپای آن زمان به پا کرد.   

سینا مطلبی در مقاله‌ای توضیح می‌دهد که چطور مرگ ماه‌پیشونی نوید تشکیل یک شبکه اجتماعى پرقدرت را داد. دوستان ماه‌پیشونی به سرعت خبر را در فروم‌های گفتگو و وبلاگها پخش کردند و وبلاگ او که روزانه بیش از ٣٠ -٢۵ بازدید کننده نداشت ، یک روز پس از حادثه بیش از دوهزار بار مراجعه کننده پیدا کرد، ده‌ها پیام تسلیت و تاسف دریافت کرد و حتی بسیاری از این خوانندگان در مراسم ختم او نیز حضور یافتند. دوستانش به هم قول دادند که وبلاگ او را تنها نگذارند و هنوز به قولشان وفادارند.

دومین وبلاگنویس فوت شده زن رشتی بود. آزیتا این وبلاگ را به توصیه یکی از دوستانش در حالی باز کرد که می‌دانست سرطانش عود کرده و رفتنی ‌است. نوشته‌هایش اما، اصلا بوی مرگ نمی‌دهند. همان دوست خبر فوت آزیتا و کمی از شخصیت و داستان زندگی‌ او نوشت و دیگر پیدایش نشد. دوستان و خوانندگان گذری زن رشتی هنوز در بخش نظرخواهی یاد او را گرامی می‌دارند.

شاید در این بین وبلاگنویسان دیگری نیز فوت کرده باشند اما آخرین وبلاگنویس فوت شده ایرانی که من می‌شناسم سزار بود. سزار مجروح شیمیایی جنگ بود که پارسال از دنیا رفت. بعد از رفتنش، همسرش بهار متن غمناکی روی وبلاگش گذاشت که محال بود بخوانی و اشک نریزی. متاسفانه آنرا برداشته است. بهار همچنان وبلاگ سزار را با نوشته‌های خود سزار ادامه می‌دهد و خوانندگان وفاداری دارد.

برعکس سرویسهای وبلاگی ایرانی،   Skyrockیکی از سرویسهای فرانسوی، وبلاگ فرد فوت شده را بلافاصله می‌بندد. بلاگ‌اسکای فرانسوی هم بخش نظرخواهی وبلاگ را می‌بندد که وبلاگ از تعرضهای احتمالی خوانندگان در امان بماند. خوشبختانه سرویسهای وبلاگی ما چنین کاری نمی‌کنند و اجازه می‌دهند یاد مرحوم زنده بماند. تمام کامنتها راهم که بگردید کوچکترین بی‌احترامی‌ نمی بینید. من فکر می‌کنم وبلاگنویسان به قول حافظ دوامشان را بر جریدهٔ عالم ثبت می‌کنند. منتها یادشان نرود که کلمه عبور وبلاگشان را به یک نفر بدهند تا خبر فوتشان را در وبلاگ درج کند!

  
نویسنده : ; ساعت ۳:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٤/٦
تگ ها : وبلاگ