تظاهرات علیه اسراییل، پاسخی به نیازهای هویتی

مدتها بود تظاهرات نرفته بودم. از زمانی که از طرف مدرسه می بردندمان. راهپیمایی هایی که برای مردم غزه در گرونویل رفتم حسابی چسبید.چقدر وقتی اجبار در کار نباشد چیزها برای آدم دلپذیرترند! الان دو سه هفته است که در مرکز شهر گرونوبل پنج شنبه ها برای مردم فلسطین شمع روشن می کنند و شنبه ها راهپیمایی. من در این گردهمایی ها همه اش به این فکر می کردم که چقدر خوب است که آدم در کشوری دمکراتیک زندگی کند. در فرانسه ای که اگر بگویی بالای چشم اسراییل ابروست ما شعار می دادیم اسراییل قاتل! دولت اسراییل، دولت مجرم!

چقدر هم فرانسوی شرکت کرده بود! آدم در چنین مواقعی واقعا از بالا بودن میزان آگاهی مردم فرانسه، از آزاده بودن و انسان بودنشان لذت می برد. دور و برم را که نگاه می کردم می دیدم که مردان به دوش افکنده گیسو، دختران گوشواره به بینی، پیرزنهای عصا بدست اما آراسته و از این دست، یعنی کسانی که آدم بهشان برچسب شهروند منفعل جامعه مصرف می زند، چفیه به گردن انداخته اند و با خشم یا هیجان کنار من فریاد می زنند «فلسطین زنده خواهد ماند، فلسطین پیروز خواهد شد!»، «اسراییل تروریست! اروپا همدست!»، «ما همه فلسطینی هستیم!» با خودم فکر می کردم چه آزاده هایی هستند اینها که زیر بار هیچ کدام از پیامهای غیرواقعی و ناقصی که بهشان تلقین می شود نرفته اند. که عصر شنبه شان را در این هوای منجمد کننده آمده اند اعتراض کنند. برای کسانی که نه هم نژادشانند، نه مشترکات دینی بهم پیوندشان می دهد. فقط و فقط برای اینکه انسانند و حق زندگی دارند. این چنین مردمی بحق شایستگی چنان حکومتی را دارند. دین ندارند اما آزاده اند. باید هم در کشوری آزاد زندگی کنند.

 

به نظرم این فضای حرف و فعالیتی که در حوزه عمومی و در حین تظاهراتها به مردم داده می شود لااقل از دو جهت برای شهروندان گواراست:

 اول اینکه خودشان را با شعار ها و اعتراضها تخلیه می کنند. من خودم حسابی در جریان این تظاهرات از خشم خالی شدم. مخصوصا وقتی شعار می دادم اسراییل تروریست! سالهاست که به عنوان ایرانی و مسلمان در فرانسه انگ تروریست بودن می خوریم. آنجا داشتم با صدای بلند فریاد می زدم خودتی... 

دوم اینکه پیامشان را تا اندازه رضایت بخشی به گوش دیگران می رسانند. آن هم با همصدایی با هزاران نفر دیگر و اینطورری نیاز فرد به ادغام شدن در گروه که از نیازهای هویتی هر فرد است ارضا می شود. یعنی همان کارهایی که آدم –از جمله- با وبلاگ نویسی انجام می دهد با این تفاوت که نگرانی کم یا زیاد بودن مخاطب پیامت را نداری چون هزاران نفر دارند می شنوندت و تازه این حق اعتراض کردن تو توسط حاکمان کشورت به رسمیت شناخته می شود و فیلتر نمی شوی («دهنت را ببنند» نمی شنوی) و این به تو عزت نفس می دهد.

 خیلی از ارتباطهای ما جنبه نمادین دارند. یعنی بیش از آنکه بخواهیم سودی ابزاری از این ارتباط ببریم می خواهیم وجود داشتمان، هویتمان، خواسته هایمان و ... را به رسمیت بشناسانیم. بگوییم که دیگران ببینند و بشنوند و از این طریق نیاز وجود داشتنمان را که این هم از نیازهای هویتی و حیاتیمان است برطرف کنیم.  تظاهرات ها فضاهای خوبی برای این کارند.

 

 

 

عکس هایی از حماسه آفرینی مردم همیشه در صحنه گرونوبل (به قول اخبار گویان وطنی)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

رنگهای پرچم فلسطین اسیر سیمهای تراموا. چه نمادی!

/ 16 نظر / 16 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مطهره

یک عدد کامنت خصوصی..دریابیدش

پیچک سر به هوا

احساس کردم گرونوبل هم چندان دور نیست از تهران!

سیسرو

سلام عزیزم من همیشه به وبلاگ خوبت سر می زنم و با اینکه فقط افکارت را تو فضای نت و تو وبلاگت دیدم فکر می کنم که سالهاست می شناسمت. من دانشجوی ارشد ترم آخر ارتباطات تحقیق هستم. خیلی دلم می خواد تو انتخاب موضوع تزم راهنماییم کنی می خوام تحلیل محتوا کار کنم اما تو یک موضوع اینترنتی . از دانستن ایده ها و افکارت خیلی خوشحال می شم. این را بدون که موضوع تز دکترای شما فوق العاده ست. همواره موفق باشی

چیاکو

باسلام از وبلاگ پر محتوای شما بازدید کردم .برای شما آرزوی سلامتی و موفقیت دارم . در صورت تمایل وقت گذاشته طی دیدار از وبلاگ من ، آمدگی خود را برای تبادل لینک و اطلاعات اعلام فرمایدز http://kanar.blogfa.com/

محبوبه

ما منتظر عکسهای راهپیمایی 22 بهمن در گرونوبل هستیم [خنده]

وبلاگوار

کامنت قبلی به علت نوشتن حرفی که اینجا جایش نبود حذف شد. من به خوانندگانم اعتماد می کنم و بخش نظرها را تاییدی نمی کنم. چرا نمی توانیم تشخیص دهیم جای بعضی حرفها در وبلاگ نیست، آن هم وبلاگ یک نفر دیگر؟

افرین بر شما که هرچیزی را که در وصف شماست نگه می دارید البته پیشتر باید به خوانندگان خود اموزش دهید تا تشخیص بدهند چه حرفهایی را در اینجا بنویسند سانسور جزیی از زندگی برخی از ماهاست اما بی خجلت دنبال جامعه دمکراتیک می گردیم و از خودی می نالیم به تعبیر یکی از همین دوستان در این صفحه تظاهرات هم در غرب زیباست باید انها بما بگویند تا ما هم بفهمیم که ظلم بد است و نیکی خوب.....

وبلاگوار

حضرتی که به من درس اخلاق می دهید شهامت این را داشته باشید که مسئولیت حرفی را که می زنید برعهده بگیرید و اسمتان را بنویسید و هزینه امر به معروف کردنتان را بپردازید! اگر من نظر دیگران را سانسور می کنم شما هویت خودتان را سانسور می کنید! در ثانی ظلم فقط ظلم اسراییل به فلسطین است؟ اینکه حضرتعالی حرف خصوصی من را در این وبلاگ واگویه کنید نامش چیست؟

من حق خودم را سانسور می کنم اما شما حق دیگران را