دوست

به نظرم جبران خلیل جبران است که می‌گوید همیشه مهر زمانی به ژرفای خویش پی می‌برد که زمان فراق فرا می‌رسد. من این را بارها در این سالهای پر از خداحافظی تجربه کردم. خداحافظی با کسانی که شاید هیچ وقت با خودم نگفته بودم چقدر دوستشان دارم اما روزهای آخر و وقت وداع که رسید حس کردم که دارم با عزیزترین‌ها خداحافظی می‌کنم

این جور آدمها سرمایه‌های زندگی آدم هستند. کسانی که هیچ وقت دلت نمی‌خواهد با آنها خداحافظی کنی و برای مدت طولانی بروی. کسانی که دیدار روی خوبشان همیشه آرزویت است. کسانی که از شنیدن خبر موفقیت تو از صمیم دل شاد می‌شوند و از اینکه از تو دور می‌شوند غمگینند. کسانی که هر قدر هم از دیده‌شان دور شوی از دلشان بیرون نمی‌روی و هر وقت دردی داشته باشی می‌دانی که هستند که چاره کنند، یا لااقل گوش کنند. جایی خواندم که دوستان خوب مثل ستاره اند. حتی اگر نبینشان می‌دانی که همیشه هستند.
 
این روزها مرتب می‌گویم چه خوشبخت بوده‌ام که با این همه آدم خوب روبرو شده‌ام. می‌دانم که این بخت نصیب هر کسی نمی‌شود. زمانی نه چندان دور فکر می‌کردم  نباید از هیچ‌کس هیچ انتظاری داشت که سرخورده نشد. که نباید به هیچ کس امید بست. اما آدمهای دور و برم با همه ناکامل بودنشان نشانم دادند که هنوز خیلی زیادند کسانی که از فکر کردن به ایشان ناخودآگاه لبخند به لبت بنشیند. من همیشه داشتن تعداد معدودی دوست را که با آنها لذت دنیا را می‌برم به داشتن تعداد کثیری دوست که خیلی‌هاشان هر از چندگاهی -حتی کم- آزارت می‌دهند، ترجیح داده‌ام. حتی آن زمان که کسی که برایم سخت عزیز بود معتقد بود که آدمها باید دایره ارتباطات و دوستی‌هایشان را گسترش بدهند. آن موقع فکر می‌کردم این نوع انتخاب به ناتوانی خودم در پیدا کردن دوست برمی‌گردد و جرات اعتراف کردن به آن را نداشتم. اما الان مطمئنم که اشتباه نکرده‌ام. همین تعداد معدود و رابطه محبت‌آمیزشان، حرفهای امیدبخش و مهربانانه‌شان و خاطرات قشنگ مشترکمان که همیشه به یادم خواهد ماند برای من کافیست.

این روزها که باز بارهایم را به دوش می‌کشم برای رفتن به مکانی جدید، مدام به این می‌اندیشم که از جدایی گریزی نیست. کاش لااقل خاطره خوبی برای هم به جا بگذاریم. تمام حلاوت زندگی به همین رابطه‌های دوستی و محبت و همبستگی بین آدمهاست. این را از زندگی حذف کنی چیزی ازش باقی نمی‌ماند که آدم را به ادامه امیدوار کند. آدمی با دیگری زنده است. سارتر می‌گوید کافیست که دیگری به من نگاه کند تا من آنچه هستم شوم. دیگری است که تصویری که ما از خودمان داریم را در ذهنمان شکل می‌دهد. با نظراتش، رفتارش، برخوردش، محبتش، احترام گذاشتنش، اعتماد کردنش. یا با نبودشان. ما هم دیگری زندگی دیگرانیم. دوست دیگرانیم. دوست و شایسته این نام .

/ 7 نظر / 21 بازدید
من و آوین و موشه

شادی جان دلمون  خیلی خیلی برات تنگ شده انگار دیگه اینجا کسی نیست جدی می گم!

مهتا

واقعا درست میگی.. این تجربه های شیرین اگه نبودن زندگی چقدر بی معنا می شد

مسعود راستی

سلام دوست گرامی بعد از مدتها این صفحه برویم باز شد،گرچه همین پست فقط. همانجا برایتان پاسخ گذاشتم ،ذیل پیامتان.راه دیگری نبود.اگر ندیده اید اینجا می گذارم.مرا ببخشید. ایام خوش آن بود که با دوست بسر شد باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود چه خوب از سارتر نقل کردید.روانشناسان شخصیت هرکس را رفتار او بعلاوه برداشت دیگران از او می دانند. دوستی هاتان پایدار و برقرار.

باد صبا

سلام خواهش می شود. خوشحالم که وبلاگ خوب شما بیشتر خونده میشه. این نوشته تون فشنگ بود. امیدوارم که اسباب کشی تون به خوبی انجام بشه (البته فکر نمی کنم به سختی اسباب کشی های ایران باشه). راستش فکر می کنم توی دوستی دل آدم مهمتر از خود آدمه. دوستان هر جا که باشند میشه از دوستی شون بهره مند شد. مخصوصا با این امکانات ارتباطی جدید. موفق باشید و به امید فردایی بهتر

سها

سلام شادی جان. یک ایمیل براتون فرستادم و یک سوال روش تحقیق پرسیدم. زحمت است اما ممنون می شوم راهنمایی بفرمایید. موفق باشید

شقایق

سلام. خواهش می کنم. اگه نتیجه ش رو چاپ کردید خوشحال می شم بخونم .. موفق باشید.

مرتضی

جدی دارید باز از اونجا کوچ می کنید؟ ای بابا کجا حالا؟