معجزه شد!

هفته ای که گذشت اولین روزهای تدریس عمومی در طول عمرم بود. انتظار داشتم سر کلاس از اضطراب بمیرم. هول شوم. رشته کلام را گم کنم و تته پته کنم. شما من را نمی‌شناسید. نمی‌دانید قادرم چه خرابیهایی به بار بیاورم هنگام صحبت کردن. حالا شاید مخاطبین متوجه نباشند. خودشان که معمولا همین را گفته‌اند. اما من همیشه درونم غوغاست. از چند روز پیشش فکرش من را می‌کشد.علاوه بر آن تا به حال هر چه تجربه صحبت در جمع داشتم تجربه کنفرانس بوده. آن هم که بیست دقیقه است و در ضمن خیلی فرق می‌کند. اینجا داری حقوق می‌گیری. مسئولیت داری حرفی درست و حسابی و قابل فهم بزنی. باید چیزی به معلومات دیگران اضافه کنی. همه اینها کافی بود که من از شدت اضطراب جان به جان آفرین تسلیم کنم. اما این بار نمی‌دانم این همه آرامش از کجا آمده بود.

نه دروغ گفتم. می دانم. مگر می‌شود ندانم. تمام دعاها و انرژیهایی که شما به سویم روانه کردید به دستم رسید. چه در کامنت چه در هر جای دیگر و به هر صورت دیگر. می‌دانستم می‌رسد. در همان یادداشت هم نوشته بودم. نمی‌دانم چه نوشته بودم که کامنتهایی به آن شیرینی گرفتم. خوشحال شدن خیلی‌ها از نوشته‌شان پیدا بود. ذوق کردنشان. کسانی که من را نمی‌شناختند و نمی‌شناختمشان. یا کسانی که هیچ وقت کامنتی برای من نگذاشته بودند ولی می‌شناختمشان. همین‌ها بودند که به من انرژی دادند. چیزهایی که انتظارش را نداشتم. این تبریکها و پیامهای دلگرم کننده هر چند که ممکن است به نظر ارسال کننده چیز مهمی نیاید، اما برای دریافت کننده بسیار ارزشمندند. این قبلا به من به عنوان کامنت‌گذار گفته شده بود اما نمی‌فهمیدم یعنی چه. دارم فکر می‌کنم آدمها همانقدر که احتیاج دارند غمشان را با بقیه تقسیم کنند، نیاز دارند که شادیهایشان را هم با هم به اشتراک بگذارند. در این یک هفته من بسیار کم خوابیدم و در طول روز عین آدمی بودم که نصفه شب بیدارش کرده‌اند و می‌گویند کار کن. آماده کردن کلاسها خیلی خیلی سخت بود. اما شدنی بود. آنچه نشدنی بود این حال بی‌نظیر من بود.

 این روزها را من با یاد تک تک حرفهای دلنشین شما گذراندم و انرژی گرفتم. باور شاید نکنید. اما نقش خیلی مهمی داشتند حرفهای شما و بقیه کسانی که از طریق دیگر برایم دعا کردند و به من انرژی دادند، برای منی که حتی یک هموطن و همزبان در این شهر نمی‌شناسم. قبل از رفتن به کلاس و در مسیر دانشگاه دستانم در جیبم بود و نمی‌دانم بی‌خیال زیر لب چه ترانه‌ای زمزمه می‌کردم. یک آن به خودم می‌گفتم این تویی؟ نه . آن من نبودم. من خودم را خوب می‌شناسم. دیده‌اید کسانی را که کاری کرده‌اند که شما گفته‌اید این او نبود. او اینطوری نبود. انگار کس دیگری شده بود.  من هم یک نفر دیگر شده بودم. شاید برای شما بی‌اهمیت باشد که حالا مثلا مگر چه اتفاقی افتاده. اما برای من خیلی است. این یک اتفاق بسیار مهم برای منست. این همه آرامش. حول حالنا الی احسن الحال من به وقوع پیوست. برای شما هم آرزویش می‌کنم. اگر خانم هستید، روی ماهتان را می‌بوسم؛ اگر هم آقا هستید،‌ خدا از آقایی کمتان نکند، بهتان لبخند می‌زنم و می‌گویم خیلی ممنون!

/ 13 نظر / 16 بازدید
نمایش نظرات قبلی
نادیده دوست

از لطف شما سپاس و تبریک مجدد البته که نیروی هوایی همه جا پشتیبان و ناظر ما پیاده هست... منظور من از "متافیزیک حضور"، در ارتباط با کسانی است که در کلاس بطور فیزیکی حضور دارند اما دلشان جای دیگری است و این از نگرانی های متکلم می کاهد (-:

نادیده دوست

از لطف شما سپاس و تبریک مجدد البته که نیروی هوایی همه جا پشتیبان و ناظر ما پیاده هاست... منظور من از "متافیزیک حضور"، در ارتباط با کسانی است که در کلاس بطور فیزیکی حضور دارند اما دلشان جای دیگری است و این از نگرانی های متکلم می کاهد (-:

محمد

با سلام و تبریک کسب این افتخار بزرگ این موفقیت به نظر بنده بزرگ است زیرا به عنوان هم وطن شما که در سوی دیگر این سرزمین شاغل به تحصیل در حوزه ارتباطات است و اطلاع نسبتا کاملی از وضعیت علمی واشتغالی هم وطنان دانشجو و فارغ التحصیل در حوزه علوم انسانی دارد از جمله موارد نادر یست که شاهد موفقیت دانشجویی در شرف دفاع در چنین پست ارزشمندی هستم، با توجه به تبعیضاتی که در بکارگیری زنان و دختران مسلمان و محجبه در فرانسه اعمال می شود بی شک گزینش شما ناشی از بضاعت علمی و تسلطتان به زبان بوده و نیز بارقه امیدی برای فارغ التحصیلان جویای اشتغال فرصت های آموزشی در این خطه است. با آرزوی اینکه همچون نمونه ای موفق در آن نظام آموزشی بدرخشید!

امیر

خوشحالم و تبریک میگم، امیدوارم که همیشه موفق باشید. من هم همین هفته اولین تجربه تدریسم بود (و متاسفم که چندان هم راضی کننده نبود) چنان اعتماد به نفسی داشتم که فقط دو ساعت مونده به کلاس یه مرور اجمالی روی مطالبی که 6 سال پیش خونده بودم کردم و دل به دریا زدم!

مرتضا

خالصانه مي گم خيلي خوشحالم... واقعا ذوق زده تر از شما منم! [نیشخند] ايشالا موفقتر باشي شادي جان

آلا

به نظرم توانايي دوست داشتن موهبت بسيار بزرگتري از دوست داشته شدن است.بهتون تبريك مي گم كه از هر دو اين موهبت ها برخورداريد. تا به حال هيچ پستي از شما نخوندم كه بي محتوا بوده باشه...مطمئنم كه كلاسهاي پرباري هم خواهيد داشت...تبريك صميمانه من رو هم بپذيريد..

باد صبا

سلام خیلی خیلی نوشته تون قشنگ بود. واقعا خوشحال شدم که نوشتید اینجور خوب کلاستون بر گزار شد. خسته نباشید خدا قوت. ضمنا راستشو بخواهید در حین خوندن متنتون یه لحظه می خواستم بگم خب معلومه چرا اینطور شد که دیدم پاراگراف بعدی خودتون نوشتید. دعای خیر پدر و مادر و دوستان خیلی نعمت بزرگیه. ضمنا باور کنید متن های طولانی شما جذابند و من شاید همه شون رو نخونده با شم. ولی خیلی از نوشته های طوانی تون رو تا آخر خوندم. موفق باشید و به امید فردایی بهتر

م

بهت صمیمانه تبریک میگم, تجربه قشنگیه درس دادن, امیدوارم همیشه شاد و امیدوار باشی

حميد

[لبخند] خوشحالم كه خوشحاليد و در تدريس موفق شده‌ايد. موفقيت وبلاگ‌نويسي كه دانشجوي دكتري بوده و حالا دارد ثمره‌ي زحماتش را مي‌بيند. باور كنيد براي من، كه ارتباطم با شما فقط همين وبلاگ بوده و غالباً تمام و كمال مطالب هر پست اين وبلاگ را مي‌خوانم ، مهم بود كه امروزتان را هم ببينم. دست حق بهمراهتان.