«دوست» در فیس بوک

از نخستین چیزهایی که در فیس بوک توجه من را جلب کرد کلمه دوست بود: فلانی و فلانی حالا با هم دوست هستند، فلانی این تعداد دوست دارد، برای دیدن صفحه فلانی باید دوستش باشید، و …

 برای طراحان فیس بوک دوست شما کسی است که در صفحه فیس بوک شماست. انگار که این صفحه صفحه دل ماست که هر کس درش هست دوست ماست و هر کس نه، نه. اما من فکر می کنم برای کاربران فیس بوک تعریف دوست چیزی نباشد که این فناوری قصد القایش را دارد. تصویر ذهنی که ما از واژه  دوست داریم چیز دیگری است و با عضو فیس بوک بودن و دیدن مرتب کلمه دوست هم این تعریف عوض نمی شود.اصولا ورود یک فناوری جدید به زندگی ما الزاما ذهنیت ها را از مفاهیم عوض نمی کند. یا بهتر بگویم همان مفاهیمی را القا نمی کند که در طراحی ابزار پیش بینی شده است. استفاده کنندگان در این مفاهیم از پیش طراحی شده دخل و تصرف می کنند و آنها را به شکلی در می آورند که خودشان می پسندند و با تصاویر ذهنی و معیارهای زندگیشان همخوانی دارد.

بخاطر همین هم گمان کنم همانطور که عبارتهای دوست وبلاگی، دوست اینترنتی، و ... به زبان ما اضافه شده دوست فیس بوکی هم کم کم اضافه می شود. شاید هم تابحال شده. جالب است که ببینیم استفاده کنندگان چه معنایی به این عبارت می دهند. من در مصاحبه هایم با وبلاگنویسها یا در صحبت هایم با این و آن بارها شنیده ام که از کسی به عنوان دوست وبلاگی یاد کنند، یعنی دوستی که از طریق وبلاگ نویسی و وبلاگ خوانی با او آشنا شده اند و معمولا هم او را ندیده اند. دوستی وبلاگی برای بعضی ها دوستی جدی یی نیست. همین که این رابطه دوستی به دنیای واقعی کشیده می شود این دوست به «دوستی واقعی» تبدیل می شود. یادم هست که کسی گفته بود که« یک سری از کامنت گذارانم دوستهای واقعیم هستند، سری دیگر هم دوستهای وبلاگیم هستند که بعد از مدتی که برای هم کامنت گذاشتیم و با هم چت کردیم، بعضی هایشان را دیدم و دوستان واقعیم شدند... » پس دوست وبلاگی الزاما دوست واقعی تو نیست. افراد صفحه فیس بوک ما هم هر چند که به صفت ارزشمند دوست مفتخر شده اند اما من فکر می کنم الزاما آن کسانی نیستند که ما اسم دوست رویش می گذاریم. همه اش بستگی به این دارد که ما چه تعریفی از دوست داشته باشیم.

دوستانی که ما در صفحه فیس بوکمان داریم چه کسانی هستند؟ کسی که با او در دنیای واقعی دوست هستیم؟ هر کسی که ما را «دعوت به دوست شدن» کند حتی اگر ندیده ایمش و از طریق اینترنت می شناسیمش؟ کسی که ما را نمی شناسد اما شناختن بیشتر او هلمان می دهد که دعوت به دوستیش کنیم؟

راستی شروع به دوستی با دید فیس بوکی چه آسان است! یک یا دو کلیک کافی است که من و تو بطور رسمی «دوست»شویم! دوست؟؟؟؟!!

 محض خاطر فرندفیدبازان عزیز مخصوصا پیچ پیچ ، این نوشته  احتمالا درباره این شبکه نیز صادق می باشد!!

/ 22 نظر / 45 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مرتضی

این گروهبان قندلی...!!!! نمی دونین توی فوتبال ایران چه خبر شده.شده عینهو یه لجن زار....

مطهره

این کسانیکه ادم رو اد میکنند و هیچ سبقه ی آشنایی میانمان نیس آدم را به شک در پذیرش یا عدم پذیرش وامیدارند

گل گندم

سلام فکر میکنم فیس بوک تنها خاصیتی که برای من داشت تسلیت گفتن دوستان قدیمی بود که باعث شد فکر کنم آنقدر تو زندگی تنها نیستم ولی الان با دیدن عکس های شاد آنها فکر می کنم چقدر از هم فاصله داریم و با جلو رفتن تکنولوژی از هم دورتر و دورتر میشیم. اما... همیشه صحبت یک دوست وبلاگی با عزیز از دست رفتم تو خانه بود. از هر دوستی فاصله بگیرم از شما نمی تونم... با احترام....

ش

دوست عزیز تمام تاریخ های و روایت های اسلامی را مشتی یهودی با سواد و همان هایی که دین عیسی را هم به گند کشیدن نوشته اند فقط می گویند دین یهود و آنهم از نو صهیونیسی اش و قوم یهود را قوم برتر جهان و خلقت می دونند.وبه خدا هم دورغ می بنندند. تمام تحریف در ادیان به وسیله اونهاست .چکارباید کرد؟ هرچی در همه ادیان هست که آزادی بشر را از بین می برد واورا برده دیگر انسانها می سازد اون حرف خدا نیست دورغی است که به خدا نسبت داده اند .خدا کسی را برتر از کس دیگر نیافریده است همه با هم برابراند.حتا پیامبرو امامان هم مثل مردم عادی آفریده شده اند. فقط اونها خودشان تلاش کرده اند وبه این مقامات رسیده اند من وشما هم می تونیم به اون مقا م ها برسیم .خود خواهی را باید کنار گذاشت.شهدا چون خودشان را نخاستن شهید شدند.خواهی همان تکبراست .یعنی توهم مثل منی و من هم مثل تو هیچ فرقی با هم نداریم .چرا شما یا من به خودمان اجازه بدهیم در مورد دیگران قضاوت کنیم مگر ما کی هستیم ؟هیچ کس حق ندارد در مورد دیگری قضاوت کند .قضاوت کار هر کس نیست بجز خدا .

عبيد

Merci bien regardez mon petit logis -

پرتقالی

با سلام . مابه ازاء انسانیت یعنی دوست داشتن و اجتماعی بودن ....... و در عین خودکفایی مادی .........ارتباط معنوی و روحی ........

مرتضی

هفته جهانی خوابگاه بر شما مبارک!!!![نیشخند]

مرتضی

ببینین خانوم دکتر در کنار هم زیستن نیازمنده اینه که دو یا چند نفر دارای روح بزرگی باشن... باید شخصیت چندنفر اونقدر بزرگ و بلند باشه که اگر حتی یه خطایی هم رخ داد به دلیل بزرگی شخصیت به چشم نیاد یا نادیده گرفته بشه... این تجربه ی شخصیه منه. شخصیت بزرگ و بلندم آرزوست...!![نیشخند]

مسافر زمان

سلام یه دور جمع و جور توی وبلاگت زدم، خوشم اومد. وبلاگت برام جذاب بود، تقریبا از همه چیز و از همه جا توش گذاشتی. لذت بردم. برات آرزوی موفقیت می‌کنم. فعلا [گل]